Door middel van een blog geven wij onze visie op diverse onderwerpen die voor onze doelgroep interessant zijn.

blogs

Mijn Frisse Blik; Tackle-good

Mijn Frisse Blik; Tackle-good

Jong en onbezonnen
Zie je het voor je? Een meisje met twee blonde staartjes, twaalf jaar oud, op een spik splinter nieuwe Batavusfiets mét versnellingen, want ja, die kreeg je nou eenmaal als je naar de middelbare school ging, gehuld in een roze balletpakje, met een tennisracket in de linkerhand op weg naar naar het hockeyveld om met vriendinnetjes te ravotten op het veld.

Dat was ik.

Vanaf jongs af aan, ben ik altijd sportief ingesteld geweest. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Met veel energie hopte ik van het ene veld op het andere veld om vervolgens mét nog meer energie er af te stappen.

Sport stond op één.

Tackle-back
Tot dat ik op een koude zondagmiddag in maart 2011 een actie maakte richting de goal, ik iets hoorde knappen. Ik verloor de bal. Vanuit achter hoorde ik mijn teamgenoot schreeuwen mijn tackle-back te lopen, maar het lukte mij niet om op mijn been te staan.

Mijn team won de wedstrijd, ik verloor mijn voorste kruisband.  

Vol goede moed ging ik het revalidatieproces in. Ik had immers één doel: zo snel mogelijk terug het veld op.

Dit was best een gekke gewaarwording. Waar je al die jaren met een team samenwerkt naar eenzelfde doel, sta je er nu helemaal alleen voor. Mijn coach Nikie Welschen zei destijds tegen mij: ´Hóe hard je ook werkt en hoe hard het ook klinkt, uit het oog is uit het hart´.

Resultaat
Maar door mijn eigen gestelde einddoel, zette ik door. In de voorbereiding van de tweede helft van het seizoen stond ik weer op het veld. Éindelijk resultaat, doel bereikt!

Voordat ik weer beslissend kon zijn dat seizoen, scheurde ik in een oefenwedstrijd mijn andere kruisband af. Pech? Could be. Of ik baalde? Dubbel en dwars.

Máar, ik moest en zou zo snel mogelijk weer op het veld staan. De kans was namelijk groot dat wij zouden gaan meedraaien in de play-offs voor promotie. Een ding was zeker. Niet nog zo´n eenzaam proces. Maar hoe? Waar haal ik dan mijn energie uit?

Frisse Blik
Aan dit moment denk ik vaak terug. Je komt erachter dat je doen en laten, je topsport gedragingen terugkomen in het dagelijks leven, tijdens je studie én in je werk.

Je bent een teamplayer, je houdt van doorpakken, je bent gediciplineerd én je weet hoe het voelt om te winnen.

Maar het allerbelangrijkste is misschien wel dat je weet hoe het voelt om te verliezen (én hier mee om leren te gaan).

Dit is zo óntzettend leerzaam. Er wordt tegenwoordig veel van ons verwacht en wij verwachten nog het allermeest van onszelf.

Waar ik voorheen zo ontzettend resultaat gedreven was, probeer ik steeds vaker stil te staan in het proces naar dat ene gestelde einddoel. Ik zeg nu absoluut niet dat je de spreekwoordelijke ´lat lager moet leggen´, zo blijf je immers gedreven. Maar, probeer jezelf eens uit te dagen TROTS te zijn op de kleinere stapjes vooruit in zo´n proces. Tackle-good feels good!

Quirine de Planque

Q. de Planque

Terug naar blogs